Çünkü...

Gözlerine baktığımda içini net görebildiğim, saf, temiz, dolambaçsız insanlar...
Ve...
Kafasında yüz binlerce hinliğin düğüm, maneviyatsız fikirlerin olağan olduğu, etrafı huzurlu bir benlikle, egosuz göremeyen varlıklar...
...........
Ben de onlar için kayıbım . Onlara hiç bir şey veremem, besleyemem, büyütemem.
Çürütürüm, kuruturum onları.
Çünkü...
Etrafımda taşıdığım,
Amacını, tam olarak tanımlayamadığım ama çok derinden hissedebildiğim enerji;
Çok ama çok başka yerlere akıyor:
Mesela,
Gökyüzü mavisi altındaki tertemiz hayatın verdiklerine,
Üzerime yağdıkça mutluluk, huzur ve tazeliğin dayanılmaz güzelliğine döktüğüm gözyaşlarına karışmasını istediğim yağmura,
Arıların kanat çırpışlarının yarattığı rüzgarın yüzüne vuruşuna,
O rüzgarın getirdiği saflığın beni büyütüşüne,
Ve yine o rüzgarın etrafını sararak, okşayarak, kucaklayarak büyüttüğü, hayata gülümseyerek bakan küçük, güzel çocuklara,
Belki yüzünü bile görmediğim ama varlığını çok iyi bildiğim saf canlılara,
Ve içimi dolu dolu yapan,
Büyüklüğünü bildiğim ama anlatamayacağım bu yüce hislere...