"Siz hep böyle güleryüzlü müydünüz? " diye sordu...

"Siz hep böyle güleryüzlü müydünüz? " diye sordu... Güldüm; bütün o sendeleyişlerim, yerli yersiz isyanlarım, patlamalarım geçti gözümün önünden... Yok dedim... Hala hep güleryüzle değilim, insani her duyguya sahibim hala şükür, bu bir anlamda duygularımı bastırmadığımın, örtmediğimin de göstergesi... Eskiye göre ne farklı dersek, artık gelen o duygu neyse onu daha rahat izleyebiliyorum, bana ne yapıyor, nereye götürüyor daha net görüyorum, beni yönetme gücünü ondan alıyorum, kendimde tutuyorum ve çok daha hızlı dengeye geliyorum. Daha ötesi, daha berisi, daha iyisi var mı bilmem... Ama eski benle kıyaslarsam bu böyle benim kendi içimde...
Çok kilometre taşım var bu yolculukta ve hepsi çok kıymetli... Yolculuk hep orda, bir sonu yok sadece kendisi var...
Ve kalbimin sesini duyma, onu gerçekleştirme yolculuğunun bir parçası hepsi... Özümün sesi, kalbimin sesi... Hepsi bunun bir parçasıydı... Bütünü oluşturana kadar da parçalar bulmaya devam edeceğim bence... Kaç parçalı bir püsleyip bilmiyorum bu ama küçücük bir parçası bile öyle değerli ki... Ona nerede, nasıl ulaşacağıma bilmiyorum. Sadece arayanın bulduğunu biliyorum.
Nefes, meditasyon, hayalleri büyütmek, beslemek, ötede olanların varlığını hissettirmek, çocuklarla, bebek bekleyen, büyütenlerle çalışmak,  en temiz ve en güzel aracılardan şu an... Ve kalbimin sesini bana duyuran bu araçların hepsine sarılmaya devam edeceğim, kalbim farklı bir şey söyleyene kadar...
Bir sonraki parçaya kavuşma heyecanıyla, şükranla...

-Şemsa Aslı☀️
#kendimenot
#kalbinsesi